الطاف خفيه

در باره لطف و عنایت الهی در هشت سال دفاع مقدس ملت ایران

برای خودم
ساعت ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢ بهمن ۱۳۸٥  

وقتی یاد گذشته ها میفتم ... گریه ام میگیره .... غم نیست. شاید شادی هم نباشد. احساس میکنم از میان ابرها ها گذشتیم و بر زمینی سرد نشسته ایم. دلمان گرم به آسمان است با یاد یارانی که یکی یکی رفتند و الان هم می روند.
یعنی همراه عزیز این وبلاگ را نخواهم دید؟!
کاشکی هستی زبانی داشتی
تا زهستان پرده ها برداشتی


کلمات کلیدی: